Przemoc seksualna

przemoc seksualna psycholog seksuolog anna majewska synergia bielany warszawa lgbt

Przemoc seksualna nadal jest tematem, o którym mówi się zdecydowanie zbyt mało w naszym społeczeństwie. Akcja #METOO była pewnym przełomem, pokazała nam jak duża jest skala zjawiska, a także zwiększyła świadomość społeczeństwa. Pokazała nam czym jest kultura gwałtu w Polsce. Zaczęto mówić więcej o osobach dotkniętych przemocą seksualną oraz o sprawcach przemocy. Akcja zdjęła pewną część wstydu z kobiet i mężczyzn które_rzy doznawali przemocy seksualnej. Zdjęła z nich również pewną część odpowiedzialności za doznaną krzywdę, którą byli niesłusznie obarczeni przez społeczeństwo.

Niestety, przemoc seksualna jest zjawiskiem powszechnym i dotyka wszystkich osób niezależnie od statusu społecznego, orientacji seksualnej czy pochodzenia. Można więc powiedzieć, że jest ona zjawiskiem demokratycznym.

Kiedy możemy mówić o przemocy?

Istnieją cztery warunki jakie musza być spełnione by daną sytuację/zjawisko nazwać przemocą:

  1. Dysproporcja sił – widać ją na przykład w relacji między: dzieckiem a rodzicem, studentem/studentką a profesorem, pracownikiem a przełożonym, pomiędzy partnerami/partnerkami w relacji itd. Z racji wykonywanych funkcji czy też statusu społecznego jedna osoba ma widoczną przewagę siły nad drugą. Może być to przewaga: psychiczna, fizyczna, ekonomiczna, prawna, społeczna itd.
  2. Intencjonalność działania lub zaniechanie działania – oznacza to, że dana osoba podejmuje pewne działania  które w jej opinii są dobre dla drugiej osoby, lecz nie liczy się przy tym z jej sprzeciwem, potrzebami czy odmienną opinią.
  3. Naruszenie praw i dóbr osobistych – jako osoby mamy wiele praw np.: prawo do nietykalności, do wolności (myśli, wyznania), do decydowania o sobie i swoim życiu, do pracy itd. Do naruszenia tych praw dochodzi w przypadku gdy dana osoba zaczyna „rządzić” drugą osobą bez uwzględnienie jej praw, uczuć czy potrzeb.
  4. Cierpienie i szkody – gdy działanie danej osoby wyrządza drugiej osobie szkody. Szkody te mogą ale nie muszą być widoczne, oraz mogą ale nie muszą występować natychmiastowo.

Zjawisko przemocy jest jednym z najpoważniejszych zaburzeń życia społecznego.

Możemy wyróżnić pięć jej rodzajów:

  • Przemoc fizyczna,
  • Przemoc psychiczna,
  • Przemoc seksualna,
  •  Przemoc ekonomiczna,
  • a także Zaniedbanie które dotyczy najczęściej dzieci, osób niepełnosprawnych lub starszych.

Czym jest przemoc seksualna?

Przemoc seksualna może przybierać wiele form, cechą która je łączy jest brak zgody lub brak zdolności do wyrażenia jej na daną formę kontaktu seksualnego. Każda forma aktywności seksualnej na którą nie wyraziła zgody druga osoba jest molestowaniem seksualnym, nadużyciem lub gwałtem.

Gwałt jest definiowany jako stosunek seksualny bez zgody ofiary. Jednakże oznacza on również inne czynności seksualne (czyli dotykanie, obnażanie, stosunek udowy, zmuszanie do seksu oralnego, itp.) bez zgody drugiej osoby.

O zgwałceniu możemy mówić również, gdy dana czynność seksualna odbyła się za zgodą ofiary, ale ofiara z powodu nieletniości, nieświadomości (wpływ narkotyków lub alkoholu) lub zależności (np.: dysproporcji sił) nie była w stanie wyrazić sprzeciwu, lub jej zgoda nie była świadoma.

Czym jest świadoma zgoda, i po co nam ona?

  • Zgoda na seks musi być świadoma – osoba wyrażająca zgodę na aktywność seksualną, nie może być pod wpływem alkoholu, narkotyków, leków zaburzających świadomość oraz musi być przytomna.
  • Zgoda na seks musi być entuzjastyczna  – za entuzjastyczne nie można uznać zwrotów takich jak: „niech będzie” „chyba tak”. Milczenie nie oznacza zgody. Nawet jeśli osoba nie mówi wprost „NIE”, ale odsuwa się, nie odwzajemnia dotyku czy unika kontaktu wzrokowego może to świadczyć o tym, że nie jest gotowa by zgodzić się na daną aktywność. Entuzjastyczne powinny być nie tylko słowa, ale i postawa.
  • Zgoda na seks jest dobrowolna –  nie może być wymuszona szantażem czy naciskiem ze strony drugiej osoby. Nawet jeśli osoba pod wpływem przymusu czy nalegań ulegnie i zgodzi się na daną aktywność seksualną to w związku z brakiem dobrowolnej zgody czynność można uznać za wykorzystanie seksualne.
  • Zgodę na seks możemy w każdej chwili wycofać – nawet jeśli osoba na początku zgodziła się na daną aktywność seksualną, może powiedzieć „NIE” w każdej chwili. Bycie w związku/relacji z drugą osobą nie pozbawia nas tego prawa! Nawet jeśli zgadzaliśmy się na poprzednie kontakty seksualne, mamy prawo nie godzić się na kolejne. Zgoda może dotyczyć danej aktywności seksualnej, nie musi oznaczać zgody na wszystko.
  • Zgodę na seks mogą wyrazić osoby będące powyżej wieku przyzwolenia – w Polsce ten wiek to 15 lat. Seks z osobami poniżej tego wieku jest w Polsce przestępstwem.

Jeśli będziemy się starać spełniać powyższe warunki decydując się na seks z drugą osobą możemy zmniejszać szanse wystąpienia przemocy seksualnej lub wyrządzenia komuś krzywdy. Komunikacja w każdej relacji jest ogromnie ważnym aspektem, nie zapominajmy, że przed jak i podczas stosunku nie należy z niej rezygnować.

Jak duże jest zjawisko przemocy seksualnej w Polsce?

W 2015 roku przeprowadzono badania dotyczące przemocy seksualnej wobec kobiet w Polsce. Wyniki umieszczono w raporcie „Przełamać tabu” pod redakcją M. Grabowskiej i A. Grzybek.

Według raportu 87,6% badanych kobiet spotkało się w swoim życiu z molestowaniem seksualnym, 37,6% było zmuszonych do udziału w aktywności seksualnej na którą nie wyraziły zgody, 23,1% doświadczyło próby gwałtu. Jedynie 8,7% kobiet nie doświadczyło żadnej z tych form przemocy.

Swoje badania przeprowadził również w 2005 roku prof. Zbigniew Izdebski wynika z nich, że aż 30% badanych kobiet doznało którejś z form przemocy seksualnej, a 10% z nich zostało zgwałconych. Jedynie 5%- 10% badanych kobiet, które doświadczyły przemocy seksualnej powiadomiło kogoś o tym zdarzeniu (z czego 40% zostało zgłoszonych na policję). Sprawcą przemocy seksualnej w ponad 80% jest osoba znana ofierze, a nie tak jak głosi stereotyp osoba obca.

Jak zachowuje się osoba która doznała przemocy seksualnej?


Istnieje wiele typologii reakcji na doświadczenie przemocy seksualnej, choć tak naprawdę nie ma określonych emocji czy zachowań które powinny lub nie powinny wystąpić. Większość reakcji naszego organizmu, jeśli nie prowadzi do agresji lub autoagresji jest dla nas dobra, bo jest nasza. W związku z tym możemy mówić jedynie o często występujących reakcjach organizmu, zarówno fizycznych jak i psychicznych.

Bezpośrednio po ataku może wystąpić faza szoku i odrętwienia. Może trwać kilka godzin lub dni. Osoba która doznała przemocy, często boi się opowiedzieć o zdarzeniu komukolwiek, w obawie przed oskarżeniami o kłamstwo, brakiem wiary w jej słowa, a także ze względu na często towarzyszący takim zdarzeniom strach przed agresorem czy wstyd. Osoba taka może nie wpisywać się w nasze wyobrażenia dotyczące osoby wykorzystanej seksualnie. Badania kliniczne przeprowadzone w 2017 roku w Szwecji wykazały, że 70% spośród 298 przebadanych ofiar gwałtu doświadczyło „mimowolnego paraliżu” podczas napaści, a co za tym idzie nie stawiały oporu, nie broniły się.


Dzieje się tak za sprawą naszych mechanizmów obronnych. Psychologiczne mechanizmy obronne, są to zwykle nieświadome sposoby unikania, zaprzeczania czy minimalizowania potencjalnie zagrażających nam uczuć jak strach czy lęk. Często są nam potrzebne, lecz gdy są stosowanie w sposób nadmierny – mogą być źródłem problemów ze zdrowiem psychicznym.

Oprócz bezpośrednich konsekwencji psychicznych nie należy zapominać o dolegliwościach fizycznych związanych z napaścią np.: obrażenia ciała i części intymnych, przewlekły ból, migreny, choroby przenoszone drogą płciową.

Kolejną fazą może być dezorientacja. Ta faza jest pełna różnych reakcji emocjonalnych i może trwać miesiącami. Pojawia się w niej wiele pytań odnośnie naszej przyszłości, wątpliwości „Czy ja sobie poradzę?”. Osoby mogą doświadczać wtedy stanów depresyjnych, lękowych wzrasta w nich poczucie winy. Istnieje duże prawdopodobieństwo sięgnięcia po różnego rodzaju używki, a także wzrasta ryzyko popełnienia samobójstwa. Świadczy to tylko o tym jak ogromnym ciężarem dla psychiki jest doświadczenie wykorzystania seksualnego.

Po tych wszystkich burzliwych etapach następuje zazwyczaj okres kiedy osoba stara się na nowo zorganizować sobie życie. Jest to moment gdzie osoby starają się wrócić do swojego normalnego rytmu dnia sprzed napaści, lub stworzyć nowy możliwy dla nich rytm dnia.

Oprócz konsekwencji psychicznych i fizycznych nie należy zapominać o konsekwencjach społecznych jakie niesie ze sobą napaść. Osoba może doświadczać poczucia wykluczenia społecznego, ograniczenia kontaktów z rodziną, trudności w nawiązywaniu jak i utrzymywaniu kontaktów a także

W większości przypadków na każdym z tych etapów niezmiernie ważna i pomocna okazuje się pomoc psychologiczna lub psychiatryczna. Często sama możliwość porozmawiania z kimś o bolesnych przeżyciach „wyrzucenie tego z siebie” okazuje się pomocne, ponieważ osoba dostrzega, że nie jest sama ze swoim problemem i są osoby chętne jej pomóc. Niestety, często pomimo przepracowania bolesnego doświadczenia na terapii, dla wielu osób konieczne okazuje się powrócenie na nią w przyszłości. Ponieważ, osoba nawet przez całe swoje życie można borykać się z negatywnymi skutkami lub traumą jaką niesie za sobą napaść.

Należy pamiętać, że przemoc seksualna nie ma usprawiedliwienia! Winy za przemoc seksualną nie ponosi osoba, która jej doznała! To sprawca jest zawsze winny!

Stereotypy dotyczące przemocy seksualnej

W naszym społeczeństwie wciąż pokutuje wiele mylnych przekonań a także krzywdzących stereotypów dotyczących przemocy seksualnej, poniżej przytoczę tylko kilka z nich:

  • „Mąż nie może zgwałcić żony”,
  • „Nie można zgwałcić pracownicy seksualnej”,
  • „Facet ma zawsze ochotę na seks”,
  • „Tak się ubrała (prowokacyjnie) to czego się spodziewała”,
  • „Mężczyźni nie potrafią się powstrzymać”,
  • „Trzeba było pilnować drinka, nie pić”,
  • „Trzeba było tam nie iść”,
  • „Nie mówił/a NIE”,
  • „Za gwałty odpowiadają zawsze osoby obce dla ofiary”.

…i niestety wiele, wiele innych.

Powyższe błędne sformułowania mają jedną wspólną cechę –  obciążają winą, a także zrzucają odpowiedzialność za cierpienie na osobę która doznała przemocy. Przekonanie że ofiara jest winna doznanej przemocy, jest błędne i niezmiernie krzywdzące. Winny jest sprawca lub sprawczyni.

Dlaczego obwiniamy osobę która doznała przemocy?

Istnieje pewien błąd poznawczy tzw. hipoteza sprawiedliwego świata, którą kierują się niektóre osoby. Jest to mechanizm który ma obronić nas przed „niesprawiedliwym światem” dać nam pewien komfort psychiczny.

Co to oznacza? Wyjaśnię na przykładzie: jeśli ja jestem odpowiedzialną dobrą osobą, staram się unikać wszelkich sytuacji które mogłyby stanowić dla mnie zagrożenie (np.: pilnuje drinka, nie wracam sama wieczorem), to nic złego mnie nie spotka, ponieważ świat jest sprawiedliwy. Złe rzeczy spotykają osoby które sobie na nie zasłużyły – czyli coś w ich zachowaniu musiało spowodować, że spotkała ich krzywda np.: ubrały się prowokacyjnie, piły alkohol. To myślenie jest oczywiście błędne. Przyznanie, że mnie również może przydarzyć się krzywda niezależnie od mojego zachowania jest trudne, bo pozbawia nas poczucia kontroli nad tym co się nam przydarzy. Świat nie zawsze jest wobec nas sprawiedliwy, nie mamy wpływu na wszystko to co nam się w życiu przytrafi.

Myślenie, że osoba która doznała przemocy jest winna, daje nam poczucie sprawczości, możliwość decydowania o swoim losie i uchronienia się przed przemocą. Bo przecież, jeśli moje zachowanie jest zależne od tego czy stanie mi się krzywda – to mogę je zmienić i uniknąć skrzywdzenia. Niestety bardzo często tak nie jest.

Jedną z przyczyn takiego myślenia są między innymi źle prowadzone kampanie społeczne kierowane do osób które doznały wykorzystania seksualnego „Mądra dziewczynka pilnuje drinka”, taki przekaz uczy nas, że winna jest osoba która tego drinka nie pilnowała i wypiła, a nie osoba która tą tabletkę do niego wrzuciła. Kobieta w tej sytuacji jest ostrzegana, daje jej się mądre rady i przerzuca na nią całość odpowiedzialności za gwałt w wyniku spożycia GFB(pot: tabletki gwałtu).

Należy więc przyjąć, że nie jesteśmy odpowiedzialni za zachowania, czyny lub słowa innych osób, a co za tym idzie nie jesteśmy odpowiedzialni za krzywdę która została nam wyrządzona przez inne osoby.

Gdzie szukać pomocy

Obecnie (od 2014r) gwałt jest przestępstwem ściganym z urzędu. Oznacza to, że nie potrzeba już formalnego wniosku od osoby która przemocy doświadczyła, wystarczy zawiadomienie o przestępstwie złożone na policji od osoby skrzywdzonej lub świadka takiego zdarzenia.
Po pomoc można zgłosić się również do organizacji takich jak :

Niebieska linia

Centrum praw kobiet

Fundacja feminoteka

Centrum interwencji kryzysowej (w twoim mieście)

Fundacja przeciw kulturze gwałtu

Jeśli chcesz możesz zwrócić się do biegłego lekarza sądowego w celu wykonania obdukcji.

Jeśli nie masz takiej możliwości pamiętaj, że każdy lekarz (np.: internista) ma obowiązek wystawić bezpłatne (nawet jeśli lekarz nie świadczy usług NFZ) zaświadczenie lekarskie o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy.

 
Jak pomóc osobie która doznała przemocy seksualnej ?


Twoja reakcja jest ważna!

Nie oceniaj sytuacji w jakiej znalazła się pokrzywdzona osoba – twoje osądy i interpretacja wydarzeń nie pomogą osobie która doznała przemocy. Radzenie jej co mogła zrobić inaczej, a czego nie, może być dla niej krzywdzące. Staraj się zapewnić jej bezpieczną przestrzeń, okaż zrozumienie, troskę i wsparcie. Nie wszystkie osoby zachowują się lub reagują tak samo jak my, staraj się nie oceniać zachowań osoby pokrzywdzonej. Jeśli osoba nie ma ochoty lub siły by rozmawiać o doświadczeniu przemocy – nie naciskaj, nie wypytuj o szczegóły.

Upewnij się czy osoba jest teraz bezpieczna czy nikt lub nic jej nie grozi –  możesz zaproponować przeniesienie się w bezpieczne miejsce. Możesz wskazać jej miejsca, instytucje, lekarzy do których może zgłosić się po pomoc, ale pamiętaj, że ostateczna decyzja należy do niej.

Bibliografia

  1. K. Michalska, D. Jaszczak-Kuźmińska. „ABC przeciwdziała przemocy w rodzinie – diagnoza, interwencje, pomoc.” Wyd. Remedium 2014.
  2. M. Grabowska, A. Grzybek „Przełamać tabu. Raport o przemocy seksualnej” wyd. Fundacja STER 2016.
  3. Starowicz Zbigniew Lew, Przemoc seksualna, Warszawa 1992, wyd. Jacek Santorski & CO Agencja Wydawnicza.
  4. S. Kluczyńska, Psychologiczne konsekwencje gwałtu, „Niebieska Linia” 2002, nr1.
  5. M. Staśko, „Gwałt to przecież komplement”. Czym jest kultura gwałtu? Warszawa 2017, wyd. Staromiejski Dom Kultury.
  6. https://przemoc.gov.pl/przemoc-seksualna
  7. Z. Izdebski „Przemoc seksualna wobec kobiet”, OBOP, Warszawa 2005.
  8. https://amnesty.org.pl/piec-faktow-na-temat-gwaltu/

TERAPIA SKONCENTROWANA NA ROZWIĄZANIACH

terapia skoncentrowana na rozwiązaniach tsr terapia psychoterapia poradnia psychologiczna synergia warszawa bielany

            Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach, czyli w skrócie TSR (sollution focused brief therapy) dedykowana jest klientom i klientkom, osobom które chcą aktywnie uczestniczyć we własnej terapii poprzez samodzielne wyznaczanie celów oraz ocenę postępów terapii. W podejściu tym to właśnie klientka / klient uważani są za osoby eksperckie od własnego życia, natomiast terapeuta lub terapeutka za aktywną uczestniczkę procesu tworzenia zmiany w życiu osoby zwracającej się po pomoc, poprzez poszukiwanie rozwiązań dla istniejących problemów. Tym samym jest to terapia ustrukturalizowana, która nie prowadzi jednak do postawienia diagnozy czy łamania oporu klientki / klienta, a do poszukiwania tego „co się sprawdza” i „co pomaga” oraz szukania sposobów rozszerzania powyższych działań na inne płaszczyzny i momenty życia osoby.

Szukanie momentów „kiedy było dobrze”, oraz odpowiedź na pytanie – co robić, aby je podtrzymywać i rozwijać, jest główną zasadą pracy w tym nurcie. Uważa się, że właśnie wydobywanie i wzmacnianie w procesie terapii tych mocnych stron daje szansę na osiągnięcie sukcesu terapeutycznego. Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach jest ciągle nakierowana na teraźniejszość i przyszłość. Jeśli eksploruje się doświadczenia z przeszłości, zawsze robione jest to we wspomnianej wyżej perspektywie. Czas trwania terapii nie jest ściśle określony. Nie ma tutaj mowy o zakładaniu z góry, jak długo i ile razy trzeba się spotkać z terapeutką. Terapeutka ma jednak obowiązek pracować z klientką lub klientem tak, aby czas trwania terapii był jak najkrótszy (ang. brief – krótki, zwięzły) w stosunku do ich możliwości w osiąganiu celu terapii. W praktyce oznacza to, że ilość spotkań najczęściej nie przekracza 10, a często jest jeszcze mniejsza. Przy czym okres pomiędzy pierwszym, a ostatnim spotkaniem może wynosić wiele miesięcy. Terapia TSR jest podejściem uniwersalnym dla wielu problemów zgłaszanych przez osoby, bez względu na ich rodzaj i stopień nasilenia.

            W naszej poradni terapią TSR zajmuje się mgr Aleksandra Plewka – psycholog i seksuolog, która ukończyła I i II stopień terapii TSR oraz posiada wieloletnie doświadczenie w pracy z klientami indywidualnymi oraz parami w tym nurcie zdobywane w Stowarzyszeniu Dla Ofiar Przemocy w Rodzinie Niebieska Linia.

Diagnoza psychologiczna

diagnoza psychologiczna opinia psychologiczna psycholog seksuolog warszawa bielany poradnia synergia

W Poradni Psychologicznej Synergia na warszawskich Bielanach specjalizujemy się w diagnozie psychologicznej i seksuologicznej niezbędnej do sporządzenia opinii w procesie korekty płci. W naszej poradni diagnoza psychologiczna to także unikalna okazja dla klienta / klientki do odkrycia swoich mocnych stron, obszarów wymagających pracy oraz oceny możliwości radzenia sobie w sytuacjach trudnych. Diagnostyka obejmuje obszar osobowości, wartości, stylów radzenia sobie, ale także inteligencji, schematów myślenia i sposobów budowania relacji z ludźmi. Prowadzimy diagnozę dla osób od 13 roku życia (w wyjątkowych sytuacjach wcześniej).

Diagnoza psychologiczna jest narzędziem służącym do opisu funkcjonowania danej osoby – jej słabych i mocnych stron. Diagnoza może być wykonywania prywatnie na zlecenie danej osoby, czasami jest jednak odgórnie zlecana przez sąd, czy szkołę. W przypadku opiniowania do sądu, badaniem zajmują się biegli sądowi z zakresu psychologii bądź seksuologii.

Osoby zajmujące się diagnozą psychologiczną powinny mieć ukończone pięcioletnie magisterskie studia psychologiczne. Korzystnym jest też posiadanie tytułu psychologa klinicznego po 4-letniej specjalizacji. Warto przed skorzystaniem z usług danej osoby, przeczytać jej biogram i zastanowić się, czy to odpowiednia dla nas osoba.

W toku postępowania, diagnosta wykorzystuje różne narzędzia – np. testy psychologiczne. W Polsce testy wydaje i zatwierdza Pracownia Testów Psychologicznych. Testy bywają czasem dopasowane do płci i wieku badanych. Oprócz metod testowych, w opiniowaniu ważna jest też rola wywiadu – czyli rozmowy między psychologiem a osobą badaną.

Diagnoza psychologiczna jest prowadzona w oparciu o sprawdzone narzędzia wydawane przez Pracownię Testów Psychologicznych w obszarach:

  • ocena poziomu inteligencji (Test Matryc Ravena, APIS-P(R), APIS-Z, WAIS-R(PL) i inne)
  • diagnoza osobowości i temperamentu (ACL, EPQ-R, MMPI-2, NEO-FFI, NEO-PI-R, FCZ-KT(R) i inne)
  • diagnozowanie zaburzeń nastroju
  • ocena różnego typu zaburzeń koncentracji i pamięci
  • diagnoza pod kątem zaburzeń myślenia i kojarzenia
  • ocena preferencji zawodowych

Najczęściej używanym testem psychologicznym jest MMPI-2, czyli Minnesocki Wielowymiarowy Kwestionariusz Osobowości. Test ten jest najpopularniejszym narzędziem do badania osobowości. Zawiera prawie sześćset pytań, więc wymaga spędzenia w gabinecie około dwóch godzin. W drugiej kolejności wykonywany często jest też WAIS, czyli Skala Inteligencji dla Dorosłych Wechslera.

Diagnoza psychologiczna jest spotkaniem dopasowanym do potrzeb klientki / klienta, dlatego wykorzystujemy szeroki wachlarz nowoczesnych narzędzi używanych w badaniach naukowych na całym świecie, by zaoferować klientkom i klientom profesjonalną i rzetelną ocenę ich możliwości. 

Diagnoza inteligencji dorośli (60 – 90 min) 350 zł
Diagnoza osobowości dorośli (60-90 min) 350 zł
Diagnoza osobowości młodzież 13-17 lat (60 min) 400 zł
Diagnoza inteligencji młodzież 13-17 lat (60 min) 400 zł
Diagnoza w procesie korekty płci – osobowość, inteligencja i IPP (jedno spotkanie 150 min lub dwa spotkania 60 min) 700 zł

Психолог Варшавa – психологічна допомога укрїнською та російською

ПСИХОЛОГ  ВАРШАВА, ПСИХОЛОГІЧНА ДОПОМОГА УКРАЇНСЬКОЮ ТА РОСІЙСЬКОЮ МОВАМИ

Я, Елена Петрів, психолог Варшава, психотерапевт в психодинамічному напрямі , медіатор та соціальний педагог, асистент сім’ї. Магістр Київського національного університету  ім.Тараса Шевченка та Шльонського  університету в Катовіцах. Сертифікований медіатор з вирішення сімейних конфліктів.

 В процесі навчання психотерапії в психодинамічному напрямку в Варшаві.  Психодинамічний напрям, базується на принципі визначального впливу минулого досвіду на формування світовідчуття, певної манери поведінки людини, її внутрішніх і зовнішніх проблем. Це глибинна терапія, котра допомагає вийти на суттєві позитивні зміни в житті.

Вільно володію українською,  російською та польською мовами.

В своїй  роботі використовую новаторські методики, такі як  метафоричні карти та нейрографіку, та підтверджені науково психологічні техніки.

Психолог Варшава, пропоную послуги в українською,російською мовами:

1. Психологічна консультація/ терапія

2. Сімейна/подружння терапія

3. Медіація

4. Сімейна медіація

Головними темами для людей зі сходу, таких як: українці,росіяни,білоруси та інші, які приїзджають до Польщі є

: 1. Адаптація та асиміляція

2. Пошук роботи

3. Пошук друзів та знайомих

4. Мова.

Тому для психологічної допомоги, найкраще бути зі психологом, який працює в рідній для людини мові, та розуміє специфіку роботи мігрантів. Це суттєво допомагає в надходження відповідного контакту клієнт- психолог, та сприяє для кращого і ефективного співпраці та результату.

Психологічна терапія працює з глибинними механізмами нашої психіки. Тому я працюю на всіх етапах психіки, для ефективнішої роботи та зміни в потрібну та комфортну сторону клієнта. У мене в кабінеті ви знайдете : емпатію, розуміння, безоцінкове ставлення та почуття змін та свободи.

Для мене психологія це не тільки робота, це спосіб життя в який я вкладаю всю себе. Психологія – це не робота, це моя сродна праця.

Особи які не розмовляють польською мовою, прошу дзвонити за телефоном : 731333445

Ціна:

Психологічна консультація/ терапія – 120 zł

Сімейна/ подружння терапія – 160 zł

Медіація, сімейна медіація – 160 zł

Orgazm łechtaczkowy, pochwowy, sutkowy, wielokrotny, analny i.. senny!

Tak, to naprawdę istnieje i jest całkowicie normalne! Czasem kobieta, budząc się, pamięta erotyczny sen, może odczuwać seksualne pobudzenie z nim związane, czasem może zbudzić ją odczuwana przyjemność, tuż po lub chwilę przed orgazmem. Mężczyźni również miewają nocne orgazmy, lepiej znane pod nazwą nocnych polucji.

Pojawia się pytanie, skąd mamy wiedzieć, kiedy podczas snu nastąpił orgazm? Madeleine Castellanos – psychiatra i terapeutka, specjalizująca się w ludzkiej seksualności tłumaczy je tak- większość sennych orgazmów analogicznie do męskich polucji, zachodzi w fazie snu REM. Pojawia się tam większość naszych marzeń sennych, nasze ciało jest rozluźnione, natomiast nasz mózg „nigdy nie śpi” dzięki temu możemy doświadczać orgazmu. Dopływ krwi do narządów płciowych jest zwiększony, co znacznie wpływa na pobudzenie tych obszarów, gdy śpimy. Dodatkowo mózg zauważając zwiększony przepływ krwi w okolicach krocza, może powiązać go ze stanem podniecenia co będzie prowadzić do narastania napięcia seksualnego. Istotna jest również nasza pozycja podczas snu. Śpiąc na brzuchu, wagina jest dociskana do materaca, przez co ma większą styczność z pościelą, a co za tym idzie-jest bardziej stymulowana.

Już w latach 50-tych Raport Kinesy’a ujawnił, że ok. 37% kobiet przed 45 rokiem życia doświadcza orgazmu podczas snu. Jednak orgazm senny przytrafia się także zdecydowanie młodszym osobom, nawet tym które nie zaczęły jeszcze współżyć. Często też pojawia się u ciężarnych w związku ze zwiększoną ilością hormonów w ich organizmie.

Erotyczne sny oraz senne orgazmy często przytrafiają się osobom, które w codziennym życiu doświadczają napięcia seksualnego, którego nie rozładowały na jawie. Śpiąc, jest nam niekiedy łatwiej osiągnąć orgazm, ponieważ ilość bodźców, które mogą nas zdekoncentrować, jest dużo mniejsza. Nasz mózg zapewnia nam idealne warunki do zwiększenia seksualnego pobudzenia. Sny są też wolne od wszelkich naszych uprzedzeń, norm społecznych, lęków i stresów jakie towarzyszą nam na co dzień. Jesteśmy wtedy sami ze sobą.

Mgr Anna Majewska, psycholożka https://poradnia-synergia.pl/anna-majewska/
https://www.facebook.com/Psycholo%C5%BCka-Anna-Majewska-415483559269305/

Źródła:

M.Castellanos „Wanting to Want: What Kills Your Sex Life and How to Keep It Alive”

B.Whipple, G.Ogden, BR.Komisaruk „Physiological correlates of imagery-induced orgasm in women”

A.Kinsey i inni „The Kinsey Reports – Sexual behavior in the human female”

Pomoc psychologiczna w języku ukraińskim!

W Polsce i szczególnie w Warszawie mieszka duża społeczność osób mówiących w językach: ukraińskim i rosyjskim. Specjalnie dla osób z Rosji, Ukrainy i Białorusi przygotowaliśmy możliwość skorzystania z wizyt psychologicznych w języku ojczystym! Pomoc psychologiczna w języku ukraińskim jest prowadzona przez dedykowaną specjalistką dla osób rosyjskojęzycznych, którą jest mgr Olena Petriv- psycholog, pedgagog specjalny i mediator rodzinny.

Do Pani Oleny można zapisywać się na: pomoc psychologiczną, konsultacje psychologiczne, poradnictwo psychologiczne, poradnictwo pedagogiczne oraz mediacje rodzinne.


Zapraszamy do kontaktu w języku polskim na ogólny numer poradni, a w języku ukraińskim/rosyjskim pod numerem:  731333445.


В Польше и особенно в Варшаве существует большое сообщество людей, говорящих на украинском и русском языке. Специально для людей из России, Украины и Беларуси мы подготовили возможность проведения психологических консультаций на родном языке! Специалистом по русско- и украиноязычным консультациям является Елена Петрив – психолог, социальный педагог и семейный медиатор. Вы можете записаться к п. Елене на: – психологическое консультирование, – диагностику расстройств аутистического спектра, – педагогическое консультирование, – семейное посредничество (медиация). Мы приглашаем Вас связаться с нами на польском языке по общему номеру клиники и на украинском/русском языке по номеру: 731333445.   

Oferta dla osób transpłciowych w poradni psychologicznej SYNERGIA

Nasza poradnia od zawsze była miejscem otwartym i przyjaznym dla osób LGBT+. Od niedawna poszerzyliśmy zakres naszych usług również o opiniowanie na rzecz sądowego uzgodnienia płci oraz diagnozowanie transseksualności (transpłciowość) niezbędne podczas procesu korekty płci. Przy rejestracji pacjentów i pacjentek, stworzyliśmy opcję ,,Jak mamy się do Ciebie zwracać’’, aby zapewnić komfort osobom, które w dokumentach tożsamości mają dane niezgodne z ich tożsamością oraz osobom niebinarnym.

Tworząc możliwość orzecznictwa dla osób pragnących dokonać sądowego ustalenia płci, odwołujemy się jednocześnie do faktów naukowych, najnowszych zaleceń ze strony Światowej Organizacji Zdrowia a także Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego. Transpłciowość nie jest zaburzeniem psychicznym, stanem patologicznym ani chorobą, więc nie podlega diagnozie, ani leczeniu. Jedynie dysforia płciowa – czyli niedogodności odczuwane przez osobę, wynikające z różnicy między tożsamością płciową, płcią metrykalną a wyglądem ciała – podlegają wsparciu psychologicznemu i terapii, w której dąży się do uzyskania zgodności poprzez korektę płci (metrykalną, ale także czasem medyczną i hormonalną). Problemy psychiczne, których doznają osoby transpłciowe (depresja, myśli samobójcze, samookaleczanie) wynikają również z transfobii i wykluczenia, z którym spotykają się w społeczeństwie. Nie można więc uznać samego faktu bycia osobą transseksualną za jakikolwiek przejaw zaburzenia, gdyż to społeczne odrzucenie i stygmatyzacja tworzą podwaliny dla cierpienia osób transpłciowych.

Samo określenie ,,transpłciowość’’ jest pojęciem szerokim, które mieści w sobie transseksualność, transgenderyczność oraz niebinarność. Biorąc pod uwagę różnorodność osób trans, staramy się stworzyć miejsce jak najbardziej inkluzywne. Transpłciowość nie oznacza automatycznie chęci przejścia przez tranzycję. Akceptując pełną dowolność ekspresji płciowej naszych pacjentów i pacjentek, tworzymy możliwość przeprowadzenia spotkań w celu uzyskania diagnozy lub opinii potrzebnych przy korekcie płci.

Polski system wymaga takiej opinii, gdy dokonuje się sądownego ustalenia płci. Z płcią nierozerwalnie są związane pewne aspekty prawne, jak np. emerytura i małżeństwo. Aby dokonać korekty płci w dokumentach, osoba zainteresowana musi pozwać swoich rodziców w trybie procesowym. Jak widać sama ta sytuacja jest bardzo trudna i traumatogenna a do tego dochodzi jeszcze potrzeba uzyskania opinii od: psychologa/psycholożki (najlepiej też ze specjalizacją seksuologa/seksuolożki), psychiatry/psychiatrki i seksuologa/seksuolożki (po studiach medycznych). Dokumenty te wymagają spotkań, podczas których omawia się sytuację danej osoby i wykonuje testy psychologiczne.

W naszym zespole opiniowaniem w temacie transpłciowościzajmuje się mgr Dominik Haak (członek Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego) wraz ze specjalistką ds. diagnozy mgr Aleksandrą Plewką. Tworzą także diagnozy transpłciowości, które są wymagane przez lekarzy/lekarki przed rozpoczęciem terapii hormonalnej.

W swojej pracy nasi specjaliści powołują się na zalecenia Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, które objęło swoją tematyką właśnie transpłciowość: ,, Polskie Towarzystwo Seksuologiczne wzywa więc wszystkich zainteresowanych, a w szczególności lekarzy, psychologów, seksuologów, pracowników służb publicznych oraz innych osób mających wpływ na publiczną debatę do kształtowania odpowiednich postaw wobec osób transpłciowych, opartych o rzetelną wiedzę i respektowanie praw człowieka.’’ (pełna treść stanowiska)

Więcej na temat tego, w jaki sposób możemy wspierać osoby transpłciowe pisze nasz specjalista mgr Dominik Haak: https://dominikhaak.pl/psycholog-z-osoba-transseksualna/

Bibliografia:
Bancroft, J. (2011). Seksualność człowieka. Elsevier Urban & Partner, Wrocław, Rozdział 10: Transgenderyzm, niezgodność na płeć zdeterminowaną kulturowo i transwestytyzm (s.301-313).
Osajda, K. (2009). Cywilnoprawne aspekty zmiany płci u transseksualistów. W: R. Wieruszewski, M. Wyrzykowski (red.). Orientacja seksualna i tożsamość płciowa. Aspekty prawne i społeczne. Warszawa: Instytut Wydawniczy EuroPrawo.